Bóg idzie na urlop – „Fin z wami!”

Fot. Lubimyczytać.pl

Fińskiej literatury jeszcze nie miałam okazji czytać. Temat religijny to również niecodzienny wybór na książkę fabularną. To historia, w której człowiek zostaje zastępcą Boga.

Czy Boga w ogóle da się zastąpić?

Warto sięgnąć po tę lekturę?

Pirjer Ryynänen to fiński operator dźwigu i pewnego dnia, po długiej selekcji zostaje wybrany na zastępcę Pana Boga. Wszechmogący uznał, że potrzebuje rocznego odpoczynku od ciężkiej pracy, jaką jest sprawowanie opieki nad światem i niezbyt posłusznymi ludźmi. Jak sobie z tym poradzi człowiek?

Główny bohater staje przed nie lada wyzwaniem. Kierowanie Niebem i aniołami, pilnowanie pogody i tego, żeby narody nie powybijały się nawzajem. Do tego walka z samym Szatanem. Dużo obowiązków. Na szczęście nie siedzi w tym sam. Pomocy, udzielają mu Święty Piotr i archanioł Gabriel, choć nie zawsze są pozytywnie nastawieni do pomysłów Ryynänena. Nowy Bóg zaprzyjaźnia się także z Mojżeszem.

Człowiekowi zawsze łatwo oceniać pracę Boga.

Gdy natomiast znajdziemy się na jego miejscu, okaże się, iż zadania wcale nie są proste. A najcięższym z nim będzie to, by nie popaść w samozachwyt i zachować pokorę. Pirjer robi co może, by jak najlepiej wszystkim zarządzać, jednak to nadal tylko człowiek.

Arto Paasilinna, autor powieści, w bardzo interesujący sposób przedstawił bohaterów. Gabriel i Piotr, choć niżsi szczeblem od Boga, lubią mieć ostatnie słowo.  Mojżesz natomiast to ciekawy staruszek, marudny co prawda, ale z dobrym sercem. Podobało mi się, że pisarz postanowił nie udowadniać, jak okropnym stworzeniem jest człowiek i ukształtował Pirjera jako takiego co naprawdę się stara, jednak ma w sobie dość sporo pierwiastka śmiertelnika. Sam Bóg, opisany jako ktoś zmęczony życiem i pałający pewnego rodzaju nienawiścią do stworzonego świata, to również odważny i niezwykły zabieg. Czasem odnosiłam wrażenie, że ta książka to otwarta krytyka autora w stronę Kościoła i samego Stworzyciela. Pojawiły się wzmianki o Polsce, w tym również o samym Janie Pawle II.

Uważam też, że Arto Paasilinna nie wykorzystał całego potencjału tej książki. Temat, jaki sobie wybrał okazał się dla mnie niezwykle ciekawy, jednak spodziewałam się trochę więcej problemów u Pana Prirjera. Było dużo ciekawostek, nazwisk znanych w Finlandii osób i różnych polityczno-geograficznych objaśnień, które czasem odwracały uwagę od głównego wątku.

O samej Finlandii również dużo napisano. Nie ma co się dziwić, to literatura fińska.

Wspomnę jeszcze, że tłumaczenie Sebastiana Musielaka naprawdę przyjemnie się czytało.

Czy przeczytałabym tę książkę ponownie? Raczej nie. Czy żałuję, że poświęciłam na nią czas? Też nie. Jest moim zdaniem przeciętna, choć bardziej dobra, niż zła. Mogę polecić ją osobom, które potrzebują wyciszenia, lub mają potrzebę spojrzenia na wiarę z innej perspektywy.

Dziękuję wydawnictwu Książkowe Klimaty za egzemplarz do recenzji.

Interesuję się sztuką, fantastyką i science-fiction. Lubię czytać książki i grać w gry planszowe, jak i komputerowe. Uwielbiam komiksy, zwłaszcza z uniwersum Gwiezdnych Wojen. Zajmuję się rysunkiem, malarstwem i oglądaniem błyskotek na sklepowych wystawach. Jestem uzależniona od herbaty i muzyki.
0
Chętnie poznam Twoje przemyślenia, skomentuj.x